از دید شما چه آدمی با معرفته؟؟؟ اعضای خونوادتون؟؟ یا دوستاتون؟؟ یا همکلاسی هاتون؟؟ خب به نظر من آدم با معرفت کسیه که تو تابستون یه خبری از آدم بگیره ... والا ... از زمانی که کلاس های دانشگاه تموم شده تنها کسی که بهم پیام داده حالمو پرسیده پسر همکلاسیم بوده ... غیر اون نه از فامیل خبری بوده نه از دوس...

آخ آخ ... امان از دست پسرا ... واقعا راست میگن سلام گرگ بی طمع نیست ... یادتونه گفتم پسر همکلاسیم پیام داد حالمو پرسید ؟؟؟ یک هفته بعدش پیام داد _سلام همین .... فقط نوشت سلام ... واقعا تعجب کردم چون دلیلی نداشت دوباره پیام بده به من ...منم جواب دادم _علیک سلام خوبین ؟؟ چی شده ؟؟؟ _نه اصلا حالم خوب ن...

قضیه چیه که من دارم همه ی دوستای نزدیکمو از دست میدم ؟؟؟ رابطه ام با همشون خراب شده ... یه جورایی وقتی برم دانشگاه مجبورم تنها و افسرده روی نیمکت بشینم و به بقیه زل بزنم ... واقعا دیگه هیچکس واسم باقی نمونده ... شاید ایراد از منه ... خب اونا دوست دارن با پسر باشن به من چه ربطی داره ؟؟؟ شاید چون یکیش...

سلام این بار اول هستش که دارم توی وبلاگ حرف های دلمو می نویسم ... وبلاگ میتونه جایی باشه واسه درد و دل کردن یا خاطره گفتن ... این که آدم اتفاق های روزمره رو واسه کسی تعریف کنه میتونه جالب باشه ... هم واسه کسی که اونا رو میشنوه هم واسه کسی که تعریفشون میکنه ... ترجیح دادم خاطراتمو از توی دفترم به وب

راستش یکی از اصلی ترین درگیری های فکری من شده چادرم ... خودم انتخابش کردم ولی حس میکنم با اخلاقم جور درنمیاد ... من آرایش میکنم با چادر انگار تو ذوق میزنه ... اصلا نمی فهمم کی گفته دختر چادری نباید آرایش کنه؟؟ من زیاد بالا و پایین می پرم نمیتونم سرجام بشینم بقیه میگن این با چادر سازگار نیست ... خب

فهموندن بعضی چیزا به بعضی آدما خیلی سخته ... مثل کوبیدن آب توی هاونگ ... یعنی باید خودمونو بکشیم تا بیخیال یه موضوع بشن ... منم درگیر همچین ماجرایی شدم ... از زمانی که پامو توی دانشگاه گذاشتم این بدبختی گریبان گیرم شده ... وای از اون روزی که یه مزاحم توی دانشگاه واسه آدم پیدا بشه ... رد کردنش کار ح